นิทานเรื่อง นางฟ้า กับ คฑาวิเศษ

นางฟ้าปรากฎตัว
ต่อหน้าเธอ ที่กำลังร้องไห้
เพราะเขาคนนั้นเดินจากไป
กับใครคนใหม่ อีกคน  

นางฟ้ากางปีกขาวบาง
โอบกอดเธอไว้
และขอให้เธอ หยุดร่ำไห้
มีโลกใบใหม่ รอคอยเธออยู่

เพียงเธอใช้คฑาวิเศษนี้
วาดเป็นวงกลม ในอากาศ
ให้ครบ3ครั้ง
ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง

คฑาวิเศษนี้
จะเสกโลกใบใหม่
ให้เธอได้เดินในจังหวะ
และแบบที่เธอต้องการ

ณ.โลกใบนั้น
เธอจะกลายเป็นเจ้าหญิงผู้เลอโฉม
และเขาคนใหม่
ที่จะคอยปลอบประโลมนั้น
คือเจ้าชายรูปงาม
ผู้ดีพร้อม

เขาจะยอมสละทุกสิ่ง
เพื่อให้ได้อยู่กับเธอ
และเขาจะไม่มีวันทำ
ให้เธอต้องเสียน้ำตา

ณ.โลกใบใหม่
ชีวิตจะเป็นอมตะ
ถ้าบังเอิญป่วย จะหาย
ถ้าบังเอิญตาย จะฟื้น

เธอและเขา
เจ้าชาย และ เจ้าหญิง
จะมีแต่ความสุข
ชั่วนิจนิรันดร์

เธอ เงยหน้าขึ้นจากกองน้ำตา
และเพราะความเหนื่อยล้า
จึงเปล่งเสียงได้เพียงแผ่วเบา
เธอ เคยอ่าน
เรื่องราวของโลกใบนั้น
ทุกอย่างช่างสมบูรณ์แบบ
ความงาม ความรัก และเวลา
นิจนิรันดร์ ตลอดกาล ตลอดไป

นางฟ้ายิ้มพอใจ
ฉันจะพาเธอไป
ให้ห่างไกลจากความเศร้านี้เสีย
เธอจงทิ้งความทุกข์
และวางทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง
ฉันจะพาเธอเดินทางไปยัง
โลกที่แสนโด่งดัง
โลกที่ใครต่อใครต่างร้องหา
โลกของฉัน
โลกที่มีชื่อว่า “เทพนิยาย”

นางฟ้ามอบคฑาวิเศษไว้ในมือเธอ
ความสุขกำลังรออยู่
เพียงลองใช้คฑานี้ดู
ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง
โลกที่เธอกำลังเห็นอยู่
ก็จะเปลี่ยนไป

เธอจ้องคฑาวิเศษ
มองเลยไปยังปีกสีขาว
อันบอบบางของนางฟ้า
ที่กำลังไหวกระพือ
เธอหยุดคิดเนิ่นนาน
จากนั้นจึงเช็ดน้ำตา
ยิ้มน้อยๆและแย้มว่า

ความงามสมบูรณ์แบบ
ไม่ใช่สิ่งที่เธอปรารถนา
แต่เธอชอบที่จะได้ค้นหา
ความงามในแบบของตัวเอง

เจ้าชายที่แสนดี
คือสิ่งที่หญิงทุกคนปรารถนา
แต่ถ้าเธอหมุนคฑา
สิ่งที่จะหายไป
พร้อมความเศร้า
คือความเป็นมนุษย์ของเธอ

เธอรักตัวเธอ
และความเป็นมนุษย์นี้
เธอจึงยังอยากอยู่
ในโลกใบนี้ต่อไป
โลกของเธอนั้น
แตกต่างจากโลกของนางฟ้า
มนุษย์ทุกคนที่นี่
ไม่มีใครที่ดีพร้อม

หลังจากนี้
หากเธอรักใคร
เธอจะรักเขา
โดยที่ไม่ลืมว่า
ในโลกของเขาและเธอนั้น
ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ

เธอจะรักเขา
รวมถึงความไม่ดีพร้อมของเขา
และอยากให้เขารักเธอ
รวมถึงความไม่ดีพร้อมของเธอ

ถ้าเธอต้องป่วย
เธอจะใช้ความเจ็บป่วยนั้น
ช่วยยืนยัน
ความเป็นมนุษย์ของเธอ

ถ้าเธอต้องตาย
เพราะรักษาไม่หาย
เธอจะได้เตรียมพร้อม
ยอมรับ
และใช้เวลาที่เหลืออยู่
ให้คุ้มค่ามากที่สุด

นางฟ้ารู้ไหม
ว่าการมีชีวิตอมตะ
เหมือนในโลกเทพนิยาย
ไม่ใช่สิ่งที่เธอไขว่คว้า

ในโลกของเธอ
การที่ฟื้นจากความตายไม่ได้
ทำให้เธอรู้ว่า

ชีวิตนี้มีค่า
เธอจึงไม่ประมาท
และใช้อย่างระมัดระวัง
เธอไม่ได้มองหาปริมาณ
คุณภาพชีวิตต่างหาก
คือสิ่งที่เธอปรารถนา

นางฟ้าถอนหายใจ
โน้มกายลงถาม
ยามนี้ที่เธอโศกเศร้า
เพราะเธอเป็นมนุษย์มิใช่หรือ
ทำไมจึงได้ปฎิเสธโลกของฉัน
เธอจะจมอยู่กับความทุกข์นั้น
อย่างนี้หรือ

เธอก้มลงหยิบใบไม้บนพื้น
ยื่นให้นางฟ้าดู
แล้วถามว่า

ในโลกของนางฟ้า
ใบไม้เคยร่วงบ้างไหม
ไม่เคยเลยสินะ
เพราะในโลกของนางฟ้า
ทุกอย่างเป็น อมตะ
ตลอดกาล ชั่วกัปกัลป์ นิรันดร

แต่ในโลกของเธอ
ไม่มีอะไรที่แน่นอน
หรือคงอยู่
เช่นนั้นได้ ตลอดไป

ไม่ว่าจะเป็น
คน ต้นไม้
ความรัก ความเกลียด
ความเหงา ความเศร้า รวมถึง
ความสุข และ ความทุกข์

ในโลกของเธอ
คนหนุ่มสาว
สักประเดี๋ยว
ก็ต้องแก่ชรา
และตายจาก

เหมือนใบไม้ ใบนี้
ที่พอถึงเวลา
แม้จะอาลัยเพียงใด
ก็ต้องอำลาลำต้น
และร่วงลงสู่ผืนดิน

ในวันนี้
แม้เธอจะเสียใจ
และร้องไห้ไม่หยุด
จนน้ำตาจับเป็นตะกรันทั่วร่าง
แต่สักวัน
ด้วยกฎของความเป็นมนุษย์
ด้วยวิถีในโลกของเธอ
เธอจำต้องหยุด
เธอร้องไห้ หรือ เสียใจไปตลอดกาลไม่ได้
ในโลกของเธอ ไม่มีมนุษย์คนใดเคยทำได้

นางฟ้ารู้ไหม
แม้ว่า ในโลกของเธอนั้น
ไม่เคยมีใคร ที่จะสุข ตลอดกาลได้
เหมือนในโลกของนางฟ้า
แต่ก็ไม่เคยมีใคร
ที่จะทุกข์ ชั่วกัปชั่วกัลป์ได้เช่นกัน

เธอ ยื่นคฑาวิเศษคืนให้นางฟ้า
นางฟ้ายิ้ม และรับคฑาไว้
จากนั้น จึงกางปีกสีขาวเบาบาง
โอบกอดเธอ ไว้ในอ้อมแขน อีกครั้ง

ในคราวนี้
ไม่ใช่เพื่อปลอบประโลม
แต่เพื่อขอบคุณ
ที่เธอทำให้เข้าใจ
ถึงความแตกต่างระหว่าง
โลกของเธอ กับ โลกเทพนิยาย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s