ท่านกำลังเข้าสู่บริการรับฝากข้อความ

20161219_103944m-1-02

ตู๊ดดดดดดด
ตู๊ดดดดดดด
.
.
.

เสียงร้องของโทรศัพท์ที่วางอยู่
ตรงชั้นขายถุงหูหิ้วแบบย่อยสลาย
ของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
ดังติดต่อกันอย่างต่อเนื่อง
โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

เหลียวซ้ายแลขวา ไม่มีใครอยู่แถวนั้น
อาจจะมีเจ้าหน้าที่ซุ่มมองจากกล้องวงจรปิด
และอยากสื่อสารอะไรบางอย่างกับลูกค้า
เหตุผลที่พยายามคิด ดูเข้าทีพอที่จะยื่นมือออกไป
ยกหูโทรศัพท์ขึ้น

“ฮัลโหล…ค่ะ” รับสายจนได้
“ครับ (เอ่ยชื่อใครสักคน)อยู่แถวนั้นไหมครับ”
เสียงปลายสายถามแบบรีบร้อน
“เอ่อ…คนที่ว่านี่ ลักษณะเป็นแบบไหนคะ”
“…..”
ปลายสายเงียบไป คงกำลังคิดว่า
จะอธิบายลักษณะคนที่ตนกำลังตามหาอย่างไร
หรือ…อาจจะกำลังงง
“คือ ผ่านมาพอดี เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานมาก
เลยคิดว่า คงกำลังมีเรื่องด่วนอะไรรึเปล่าค่ะ”
“เอ่อ…เอ่อ…”
เขาดูสับสนมากขึ้น

“เป็นลูกค้าค่ะ”
คิดว่า คงถึงเวลาแล้วที่ต้องเปิดเผยตัวเสียที
ไม่อย่างนั้นเขาคงสับสนมากขึ้น
“อ๋อครับ ขอบคุณมากครับ
พอดีผมกำลังตามหาพนักงานอยู่ครับ”
รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ที่เรื่องราวไม่ได้ลึกลับ
ซับซ้อนมากเท่าที่คิดไว้
“ค่ะ เห็นดังนาน เลยรู้สึกว่าควรรับให้ค่ะ”
“(ฮา) ขอบคุณมากครับ
ผมตามหาพนักงานอยู่ครับ”
เขาหัวเราะ เขากำลังลืมว่าเมื่อสักครู่กำลังรีบอยู่
“ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยนะคะ
พอดียืนเลือกถุงอยู่
และโทรศัพท์ก็ดังอยู่นานมาก…”
เราคุยกันอีกสองสามประโยค
ก็บอกลากัน และวางสาย

เดินเข็นรถและเลือกของไปเรื่อยๆ
จนถึงแผนกจานชาม
พนักงานกำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่ประมาณ 4-5คน
พนักงานคนหนึ่งพูดขึ้นว่า
“พี่…โทรมา เล่าว่าเมื่อกี๊โทรไปที่…
แล้วมีลูกค้ารับสาย ลูกค้าบอกว่า…”
เธอเล่าไม่จบ เพราะมัวแต่หัวเราะระหว่างที่เล่า
ตัดสินใจเดินเข้าไปช่วยเล่าต่อ
“คืออย่างนี้ค่ะ พอดีไม่มีใครอยู่แถวนั้น
ก็เลย….(เล่า เล่า เล่า)
พนักงานกลุ่มนั้นหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน
แววตาของแต่ละคนดูมีความสุขและตื่นเต้น
ใบหน้าของพวกเขาในตอนนั้น
ทำให้นึกถึงฉากหนังในเรื่อง จูลาสสิค พาร์ค
ภาคแรก ตอนที่ ต้วเอกได้เห็นว่า ไดโนเสาร์มีอยู่จริง
และกำลังวิ่งไปมาในสวนจูลาสสิคอย่างร่าเริง

คนที่ดูมีอาวุโสมากที่สุดหันมาขอบคุณ
“ขอบคุณมากครับ” เขาอธิบายต่อว่า
“พอดีเขาจะติดต่อกับพนักงานครับ”
เขาและพนักงานคนอื่นๆยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
และมีความสุข
พนักงานชายที่ดูเด็กที่สุดในนั้น
ยิ้มจนตาหยี เขาดูตื่นเต้นมากกว่าคนอื่นๆ
เขามองมาอย่างชื่นชม
ราวกับว่า ผู้เขียนเพิ่งได้รับรางวัลโนเบล
ในสาขาสันติภาพ

ผู้เขียนบอกลาพนักงานกลุ่มนั้น
และเข็นรถเข็นต่อไปยังแผนกอื่น
ล้อรถที่รู้สึกว่า สากและหนัก บังคับยากในตอนแรก
ดูเบา และ เข็นได้ลื่นไหลดีขึ้นมากจนรู้สึกแปลกใจ

ก้าวเล็กๆก้าวแรก
ของการลองทำอะไรใหม่ๆ
ที่ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร
ทั้งตัวเองและผู้อื่น

ยังมีอีกหลายก้าวให้ลองเดิน
ก่อนจะถึงปีใหม่ที่กำลังจะมาเยือน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s