หมู่บ้านของเรา

170318-p1489896655446

เมื่อคืนนี้ มีงานเลี้ยงสังสรรค์ที่ทาง
คณะกรรมการของหมู่บ้านเป็นผู้จัดขึ้น

ในงานมีกิจกรรมให้แขกที่มาร่วมงาน
ได้ร่วมสนุก เช่น
การประกวดร้องเพลง
การประกวดภาพในอดีตของหมู่บ้าน

นอกจากนี้ ยังมีการประกวดเรียงความ
ในหัวข้อ”หมู่บ้านของเรา” อีกด้วย

เมื่อถึงเวลาเริ่มงาน
สมาชิกลูกบ้าน ค่อยๆทะยอยเดินทาง
มาร่วมงานกันอย่างพร้อมเพรียง

สวนสาธารณะของหมู่บ้านดูแปลกตาไป
เพราะ ทั่วบริเวณถูกปกคลุมด้วย
โต๊ะและเก้าอี้สีขาวสะอาดตา
มีเวทีขนาดย่อมตั้งอยู่ด้านหน้า
บนเวทีมีของรางวัลที่ถูกจัดเตรียมไว้
สำหรับแจกลูกบ้านผู้โชคดี เป็นจำนวนมาก

หลังจากที่ดวงอาทิตย์ละฟ้า
และ เมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลา
พิธีกรก็ได้กล่าวเปิดงาน

งานดำเนินไปอย่างเรียบง่าย
มีผู้เข้าร่วมการแข่งขันประกวดร้องเพลง เพียงสี่ท่าน
น้อยจนสามารถจำได้ว่า มีเพลงอะไรบ้าง

รู้สึกชื่นชมผู้เข้าประกวดทุกท่าน
ที่เสียสละและให้ความร่วมมือกับกิจกรรมของหมู่บ้าน

ผู้เข้าประกวดท่านหนึ่ง
ถูกสมาชิกในครอบครัวเสนอชื่อเดี๋ยวนั้น
โดยที่เจ้าตัวไม่ได้เตรียมตัวมาล่วงหน้า
แต่ก็สามารถร้องออกมาได้อย่างไพเราะ
จนกระทั่งได้รับรางวัลชนะเลิศไปครอง

อีกท่านหนึ่ง คือสมาชิกชองชมรม “ไทเก็ก”
ชมรมที่สมาชิกส่วนใหญ่คือผู้สูงอายุ
คุณป้าแต่งกายมาร่วมงานด้วยชุดที่สวยงาม
ผมที่เกล้ามาอย่างงดงาม และประดับด้วย
ดอกไม้นั้น แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจ
และ การให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงสังสรรค์
ในครั้งนี้

ในเวลาต่อมา พิธีกรประกาศรางวัลภาพถ่าย
ยอดเยี่ยมทั้งหมดสามรางวัลด้วยกัน

หลังจากนั้น จึงได้แจ้งให้แขกที่มาร่วมงานทราบว่า
ไม่มีใครส่งเรียงความเข้าประกวด
จึงขอนำรางวัลที่เตรียมไว้มารวมกับ
การจับสลากรางวัลอื่นๆ

เมื่อได้ยินพิธีกรประกาศเช่นนั้น
ก็ได้ลองนึกทบทวนถึงหัวข้อของเรียงความ
ที่คณะกรรมการได้กำหนดขึ้นอีกครั้ง
“หมู่บ้านของเรา”

เป็นหัวข้อที่ไม่ยาก แต่ก็ไม่ง่ายเลย

คงต้องยอมรับว่า
หมู่บ้านในสังคมเมืองนั้น
ต่างจากสังคมชนบท

วิถีชีวิตแบบดั้งเดิมของคนในชนบท
ทำให้สมาชิกในหมู่บ้านรู้จัก ไปมาหาสู่
เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ช่วยเหลือเกื้อกูล
และมีกิจกรรมร่วมกันมากกว่าสังคมเมือง

หัวข้อ “หมู่บ้านของเรา” จึงอาจเป็นสาเหตุ
ที่ทำให้ ไม่มีสมาขิกท่านใดของหมู่บ้าน
ส่งเรียงความเข้าประกวดในครั้งนี้

ใช่ว่าไม่อยากเขียน
ใช่ว่าไม่ให้ความร่วมมือ
แต่คิดว่า สมาชิกบางท่าน
รวมถึงตัวผู้เขียนเอง
ที่อาศัยร่วมกันในหมู่บ้านแห่งนี้มาเป็นเวลานาน
ต่างก็ไม่รู้ว่า จะเขียนอะไร

สมาชิกของหมู่บ้านส่วนใหญ่นั้น
บางท่าน ก็อยู่มาพร้อมกับป้ายบอกชื่อหมู่บ้าน
ที่ถูกเปลี่ยนออกไป เนื่องจากมีสภาพที่แสนชำรุด

บางท่าน คุ้นหน้าคุ้นตากันมามากกว่ายี่สิบปี
บางท่าน เพิ่งมีโอกาสได้เห็นที่งานสังสรรค์
เมื่อคืนนี้เป็นครั้งแรก

แต่ท้ายสุด ก็ไม่มีโอกาสได้พูดคุย ทักทาย
ทั้งๆที่ บ้านอยู่ตรงข้ามกันแท้ๆ

เราอาศัยอยู่ในชุมชนเดียวกัน
เราต่างมีอาณาเขตเล็กๆในชุมชนแห่งนั้น

หมู่บ้านของเรา ขึ้นชื่อในเรื่องความสวยงาม
และปลอดภัย บ้านบางหลังไม่มีรั้ว
เพราะคิดว่าไม่จำเป็น
บางหลัง มีเพียงรั้วเตี้ยๆ

แต่เรากลับมีรั้วบางๆ ภายในใจ
รั้วที่มองไม่เห็น
รั้วที่เกิดจากการเป็นสมาชิกของสังคมเมือง
สังคมที่ทำให้เราไม่ค่อยรู้จักใคร และ
ทำให้เราไม่รู้ว่า จะเขียนอะไร
.
.
.

ในงานเลี้ยงสังสรรค์ครั้งต่อไป

ผู้จัดงาน จะตัดการประกวดเรียงความออก
จะเปลี่ยนหัวข้อเรียงความใหม่
หรือ จะคงไว้ซึ่งหัวข้อเดิม
“หมู่บ้านของเรา”

ทางเลือกนั้น อยู่ที่คณะกรรมการหมู่บ้าน
และพวกเรา สมาชิกของหมู่บ้านทุกคน

2 thoughts on “หมู่บ้านของเรา

  1. อ่านจบแล้วรู้สึกเหมือนกับว่า ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านเลยค่ะ

    มันเป็นเรื่องจริงที่ปัจจุบัน เราต่างมุ่งหาความทันสมัยจากสภาพแวดล้อมแปลกใหม่ภายนอกบ้าน กันอย่างบ้าคลั่ง

    แต่ในขณะเดียวกัน เรากลับหลงลืมปล่อยให้ความสัมพันธ์และความทรงจำอันดีรอบๆตัวหายไป

    อบอุ่น มีความสุข เงียบเหงาและน่าใจหายในขณะเดียวกันค่ะ

    ขอบคุณมากมายสำหรับบทความอบอุ่นใจในวันนี้ค่ะแอดมินแม่เปิ้ล

    Like

    • ขอบคุณมากค่ะสำหรับแง่คิดที่ลึกซึ้ง
      และกำลังใจที่ทำให้หัวใจอบอุ่น(มาก)
      เช่นกันค่ะ ^^

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s